Geen wifi?? Dat overleef ik niet…

Geen wifi?? Dat overleef ik niet...
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Geen wifi?? Dat overleef ik niet...

Geen wifi?? Dat overleef ik niet...

Vorige week was ik op een paardenboerderij samen met mijn dochter en een vriendinnetje van haar. En mijn man is ook nog een paar dagen langgewenst, supergezellig. Jullie kennen inmiddels mijn ambivalente band met paarden en pony’s, die is van afschuw en angst intussen overgegaan naar best leuk om te helpen met borstelen, dus een hele vooruitgang voor mij en mijn dochter 😁

Ze hadden daar allebei een verzorgpony, dus hun vakantie kon niet meer stuk. Ze mochten 2 maal per dag rijden en verder zoveel knuffelen met hun pony’s als ze wilden. Daarbij waren er nog veel meer beesten op de boerderij, een mega trampoline en we hadden een hele toffe glamping-tent met eigen keuken, toilet, stapelbedden en een trailer daarnaast met eigen bad/douche, die uitkeek over de paardenweilanden, dus zó leuk!

Ik had bedacht dat ik daar, naast het buiten zijn, beetje helpen met de paarden, wat uitstapjes in de omgeving, wat administratie kon bijwerken voor mijn praktijk, wat foto-albums online kon maken, etc. Niet keihard aan het werk hoor, maar op een relaxte manier wat doen als ik daar toch wat loze uurtjes had. Echter, we hadden daar NUL wifi… 

Tja, dat was wel even slikken in eerste instantie. Ik had het zo mooi bedacht van tevoren, dat ik het nuttige wel met het aangename kon verenigen, maar dat ging dus niet echt lukken. 

Mijn eerste reactie was ontkenning; dit kon toch niet waar zijn?! Bestond dit nog, een gebied met nauwelijks wifi? Om daarna toch in de oplossingen modus te gaan; zorgen voor wifi, ergens in of om de tent, of bij de ‘receptie’ van de boerderij, anywhere! Al gauw bleek dat er gewoon echt nergens wifi was of maar een paar minuten, het lukte gewoon niet (overigens in de hele omstreek daar was het niet best).

Op mijn persoonlijke hotspot dan? Goed idee, behalve dat mijn MB voorraad omlaag schoot. Of MB’s bijkopen? Dat zou nog kunnen natuurlijk, als je daar extra voor wilt betalen uiteraard. Nee, dat was ook niet de bedoeling.

Ik baalde natuurlijk vreselijk dat zelfs het oplossingen bedenken niets hielp.

Mijn reactie daarna was berusting. Ik kon hier dus echt niets aan veranderen, dus ik gaf het op; geen wifi en niet online werken. Jammer! Maar doordat het echt niet lukte, zag ik alles weer even in het juiste perspectief: vakantie, vrijheid, in bad met een geweldig uitzicht, buiten in de natuur…. en ik vroeg aan Maud of ik soms mocht helpen met de pony’s, heb mijn e-reader tevoorschijn gehaald en ben me maar gewoon gaan wentelen in de vrije tijd, 100%. 

En dat was heerlijk!! Weg tijdelijke stress!

We hebben heel veel gezellige uurtjes gehad in en om onze tent en in de stallen. 

De moraal van dit verhaal? Doe niet een paar dingen half maar doe zoveel mogelijk van wat je doet voor de volle 100% en geniet er van, of het nu werk of vrije tijd is. Anders doe je jezelf tekort, krijg je last van stress of schuldgevoel, in elk geval gevoelens die niet gezond voor je zijn.

Wil je meer weten over het omzetten van ineffectieve gedachten naar helpende gedachten?Of wil je sparren over andere manieren om je stress te verminderen?  Maak dan een afspraak met me voor een gratis Keuzesessie.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Wandelen is alles even laten lopen

wandelen
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Wandelen is alles even laten lopen.

wandelen

Vanmorgen werd ik wakker en liep naar beneden. Gisteren was het er niet van gekomen ivm de verjaardag van mijn jongste dochter, dus ik wilde vanmorgen gaan hardlopen. Nou ja, wilde….. Ik had zó geen zin. Normaal ga ik altijd zaterdag voordat ik om 8.45 uur naar de manege ga, om naar paardrijles te kijken, dus ik was uit dat ritme en nog beetje gaar van de -overigens heel gezellige – verjaardag.

Mijn man zat beneden en die was van plan om rond 9.15 uur te gaan wandelen, als in trainen voor de Nijmeegse vierdaagse. Hij had gisteren al gevraagd of ik zin had om mee te gaan, maar ik had toen al gezegd dat ik daar geen zin in had. Ik vind 3 uur lopen op zich prima, maar tegelijkertijd is je hele ochtend ineens weg, dus nog maar een halve zondag. Juist altijd zo’n lekker dagje voor niks-aan-de-hand-dingetjes of ff ergens heen.

Ik stond te dralen en hij had al gelijk door dat ik geen zin had om te gaan hardlopen. Dus hij vroeg wederom aan me of ik in plaats van hardlopen dan toch niet wilde meewandelen. Tja, als ik me iets voorneem, dan ben ik gewend dat ik dat ook doe, dus ik had een dilemma. Uiteindelijk, omdat ik toch echt geen zin had en nog duf was door de verjaardag van gisteren, besloot ik ervoor te kiezen met hem mee te lopen. En dat was een prima keuze. Dat voelde ik al gelijk toen we startten.

Omdat het nog redelijk vroeg was, was het rustig en na een uurtje liepen we heerlijk door de polders. Die -op dit moment- verrukkelijke groene polders…Wat hou ik er toch van!  Zeker omdat het nog zo lekker rustig was, half zonnetje, briesje, wat kun je daar toch van opknappen.

Het viel me weer op, ik denk dat regelmatig, dat als je buiten wandelt en dus fysiek afstand hebt van thuis, ik alles altijd in een iets ander licht zie. Het maakt niet uit of het grote of kleine zaken zijn, of het gaat om een terugblik of iets, of over je toekomst; als je letterlijk afstand neemt van dingen, zie je ze in een ander perspectief. Ik merk zelf ook vaak dat ik ineens een oplossing of alternatief zie voor vraagstukken of dilemma’s.

Een van de eerste dingen die ik altijd bespreek met mijn clienten, die bijna allemaal bij mij komen vanwege (langdurige) stress, is het naar buiten gaan, het wandelen. Als iemand overspannen is of een burn-out heeft laat ik ze beginnen met slechts 10 minuten buiten lopen, elke dag. En in de loop van de tijd laat ik ze dat, op geleide van de conditie en/of klachten, langzaam opbouwen.

Nu is lopen natuurlijk voor iedereen goed, dat is inmiddels wel duidelijk geworden.

Maar wat maakt nou dat wandelen zoveel goeds doet voor je?Hieronder heb ik dat voor je op een rijtje gezet.

  1. Je hersenen komen tot rust. Je hoeft niets, alleen maar te lopen. Endorfines komen vrij. Dit is een stofje waardoor je je gelukkig voelt. Daarnaast is het een natuurlijke pijnstiller.
  2. Wandelen verbetert je humeur, ook al verwacht je dat niet.
  3. Door wandelen wordt je frontale kwab gestimuleerd. Dit stimuleert je creatieve vermogens, met name het probleemoplossend vermogen. Het hormoon Cortisol dat je (teveel) aanmaakt als je last hebt van stress, verdwijnt nu en daarmee verdwijnt een stukje negativiteit. Dat is een reden dat, als je wandelt, je anders tegen dingen aankijkt.
  4. Bij langdurige stress en depressie is vaak je concentratie, maar ook je begrip tijdelijk een stuk minder. Door elke dag een stukje buiten te lopen zal dit merkbaar verbeteren.
  5. Wandelen zorgt voor extra verbindingen tussen je hersencellen, waardoor je geheugen verbetert.
  6. Wandelen brengt je naar buiten en groen doet goed.
  7. De vrijheid die het buiten zijn met zich meebrengt, ten opzichte van het altijd in een beperkte ruimte zijn (thuis, werk, de supermarkt), maakt dat je je heel erg vrij voelt.

Nou, het lijken mij redenen genoeg! Ook voor jou! Probeer er een gewoonte van te maken zo vaak mogelijk even een ommetje te maken. Of in elk geval een keer of 4 per week. Al is het maar een half uurtje. En als je conditie het nog niet toelaat, dan korter, als je maar die paar keer per week gaat.

Wil je nog meer tips om je stress te verlagen of wil je meer info over mijn coachingtrajecten waarin je de juiste keuzes gaat maken en weer gelukkig en energiek wordt? Neem contact met me op of schrijf je in voor een gratis keuze-sessie. www.dekeuzecoach.com/gratis-keuzesessie

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

De kracht van de stilte

De kracht van de stilte
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Schuldgevoel

De kracht van de stilte

Vorige week had ik een klant die fulltime werkt. Zij doet haar werk met veel liefde en commitment. Het is dan ook een functie die zij heel graag doet. Waar ze bij mij voor kwam had te maken met een keuze waar ze voor stond in haar privé leven. Er was een issue in de familie die al heel lang speelde en ze wist niet zo goed wat ze daar nu mee moest of liever gezegd…wilde. Er was al een tijdje een conflict aan de gang in haar ouderlijk gezin. En het speelde al maanden, dus het knaagde steeds meer aan haar.

Ze had het hier al vaker met haar partner over gehad maar die zei altijd dat ze zelf moest weten wat ze hiermee ging doen. Toen ik vroeg aan haar of ze dan inderdaad zelf wist wát ze ging doen, moest ze het antwoord schuldig blijven. Ze wist het gewoon echt niet. Het was ook een enorm dilemma; het ging tenslotte om familie, dus ze was bang dat ze partij zou kiezen voor de één en tegen de ander. Of dat ze iemand heel erg zou kwetsen, terwijl ze van allemaal hield.

Toen ze wat vertelde over haar werk viel het me op dat ze daarin zo makkelijk de weg van haar hart volgde, al jaren lang. Ze wist wat haar kwaliteiten waren, dat waren ook dingen die ze graag deed en die nam ze altijd mee in haar beslissingen over werk en functies. Ook had ze altijd een soort rode draad, al vanaf het begin van haar carrière, waar ze ongeveer naar toe wilde werken. Ze deed alleen maar wat 100% goed voelde voor haar. Op het moment dat ze voor een keuze kwam te staan, in haar werk, nam ze altijd een besluit dat hartgedragen was.

Ik vroeg haar hoe ze dat dan wist. Ze zei toen dat ze voor voldoende ontspanning en rust zorgde en dat ze twee keer per jaar de stilte opzocht. Op mijn vraag hoe ze dat dan deed antwoordde ze dat ze dan meestal een weekend alleen weg ging, dus echt letterlijk de stilte opzoeken. In zo’n weekend dacht ze veel na over haar werk en hoe het voelde. Vond ze het nog steeds leuk en zat er voldoende uitdaging in? En een eventuele andere toekomstige functie, hoe zou ze zich daarbij voelen, dat visualiseerde ze dan. Daarbij kwamen allerlei motieven op om het wel of juist niet te doen. Maar wat haar het beste hielp was schrijven. Gewoon, alles wat in haar opkwam. Daardoor kreeg ze alles goed op een rijtje. En bijna altijd kreeg ze dan ineens een heel blij, opgetogen gevoel als ze dacht aan zichzelf in een rol op haar werk. Of dat nou een nieuwe functie was, de huidige of iets heel anders; daar ging ze dan mee aan de slag, want dat gevoel kwam uit haar hart.

Wat de familiekwestie betreft; ook daarin heeft ze inmiddels een keuze gemaakt. Ik had haar geadviseerd hetzelfde te doen als ze doet met werkgerelateerde zaken; de stilte opzoeken en schrijven. Dat heeft ze gedaan met als gevolg dat ze haar hart weer heeft horen spreken en daar heeft ze naar gehandeld.

Wat doe jij om de stilte op te zoeken als je voor een keuze staat? Het is de beste manier om verbinding met je hart te krijgen en te voelen wat nou écht belangrijk is voor jou, waar je écht gelukkig van wordt. Er zijn verschillende manieren om verbinding met je hart te maken:

1. Maak een lange wandeling in je eentje. Laat al die gedachten maar gewoon opkomen en links en rechts gaan. Zo schep je een beetje orde in de chaos die jouw gedachten soms maken. Door de orde in je hoofd wordt het vaak ineens helder waar je voor staat en waar je het meeste voor voelt.

2. Doe een paar keer per week een ontspannings- of meditatie-oefening. Op die manier ‘zet je de tijd even stil’. Richt je op je ademhaling. Je bent dan vooral aan het voelen en veel minder aan het denken, alhoewel het bijna onmogelijk is om geen gedachten te hebben, maar alleen de voel-modus aanzetten op deze manier zal je al helpen.

3. Ga in gesprek met iemand die je vertrouwt en vertel vooral over wat je voelt, wat je van binnen ervaart, wat je diepste wensen zijn etc.

Wil je meer tips en info of een coachtraject om weer te ontdekken wat je diep in je hart heel graag zou willen? Neem dan contact met me op: www.dekeuzecoach.com/contact.

Of zou je gebruik willen maken van een gratis Keuzesessie voor persoonlijke tips? www.dekeuzecoach.com/gratis-keuzesessie.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Schuldgevoel

Schuldgevoel
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Schuldgevoel

Schuldgevoel

De eerste keer zat ze tegenover me in de stoel; bleekjes, moe, bezorgd. Ze zei: “Ik vond het toch wel heel erg spannend om naar jou te komen. Maar ja, ik voel ook wel dat het zo niet meer verder kan”.  Via via was ze bij mij terecht gekomen omdat ze sinds ca. een maand overspannen was en veel stressgerelateerde klachten had. Ze was getrouwd en ze hadden een meisje van 6 jaar. 

De laatste 2 jaar had ze een hoop voor haar kiezen gekregen. Haar moeder was ernstig ziek geworden, haar vader had een zware hartoperatie gehad, haar schoonmoeder was gevallen en had daarbij haar heup gebroken, en 2 tantes, die ze regelmatig zag, waren overleden.  Ze merkte dat er een enorme onrust in haar lijf zat, die maar niet wegging. Daarbij sliep ze slecht. Het inslapen duurde lang en het doorslapen lukte maar tot een uur of vier. Ze kreeg steeds minder zin in alles wat ze deed, vond eigenlijk niets meer echt leuk. Ook haar gevoel voor haar partner was anders; ze hield veel van hem, maar ze kon dat gevoel niet meer zo goed voelen. En het ergste vond ze dat ze ook korter was naar haar dochter was, omdat ze gewoon niet zo veel kon hebben.

Ik heb haar eerst uitgebreid laten vertellen wat er aan de hand was met haar ouders en schoonmoeder. Uit haar verhaal bleek dat ze eigenlijk nog niet eens zo bezig was geweest met wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd was, maar vooral om voor iedereen te zorgen. Van het praktische halen en brengen naar ziekenhuizen, het huishouden voor iedereen draaiende houden, inclusief dat van haar zelf (samen met haar man weliswaar), tot ondersteuning bieden bij onderzoeken, chemokuren en het verdriet van iedereen.

Al pratende viel het me op dat ze zich bijna verontschuldigde voor de hoeveelheid ellende die ze had meegemaakt. En ook dat ze dat deed naar haar partner toe, het waren tenslotte háár ouders. Ze bleek zich enorm schuldig te voelen naar haar partner en ook naar haar dochter. Verstandelijk wist ze ook wel dat ze er niets aan kon doen, maar ja, het waren wel voornamelijk haar ouders en nu zaten manlief en dochter daar dus ook mee opgescheept.

Het bleek dat ze ook niet meer zoveel praatte met haar partner. Ik hoorde en zag wel, als ze over hem praatte, dat ze nog steeds heel veel van hem hield. Er was gewoon zo gebeurd en te doen geweest de afgelopen 2 jaar, dat ze daar niet meer zo toe kwamen. Als ze in gesprek waren, ging het vaak over de situatie van dat moment met de (schoon)ouders.

Ik heb haar -naast de uitleg hoe dit ontstaan was en hoe die spanning in je lijf werkt –  ontspanningsoefeningen gemaild en gevraagd om te noteren wat voor haar ontspannende activiteiten waren. Daarnaast om weer voorzichtig in gesprek te gaan met haar partner.

Twee weken later had ze weer een afspraak. Ze kwam heel anders binnen dan de vorige keer; rechtop, niet meer zo bleek en vermoeid en ze glimlachte. Toen ze in de stoel zat vertelde ze dat het zo veel beter met haar ging. Haar man had gevraagd hoe het was geweest toen ze de eerste keer bij mij was geweest. Ze waren aan de praat geraakt en ze had alles verteld. Ook hoeveel last ze had van dat schuldgevoel naar hem toe. Zijn mond was opengevallen van verbazing; hoe ze dat nou toch kon bedenken?! Door dit open gesprek en deze eye-opener voelde ze zich al beter. Daarna waren ze blijven praten, over alles wat er nou eigenlijk gebeurd was de afgelopen twee jaar en wat dat met hen afzonderlijk en met hen als partners had gedaan. Door al deze gesprekken waren ze weer heel close geworden, was haar gevoel weer terug en de voortdurende spanning in haar lijf was er nu nog maar een paar momenten per dag. 

Er zat gewoon een andere vrouw!

Het vervolgtraject is uiteraard nog in gang, maar de eerste stap voorwaarts is gezet. 

De moraal van het verhaal?

Ik denk dat je er zelf genoeg uit kunt halen, maar ik heb het vooral verteld omdat ik er zelf zo blij van werd!!

In twee weken tijd kan er dus echt ontzettend veel veranderen met bewustwording en de juiste tools. En kan zelfs iemand die overspannen is, echt een hele grote stap in de goede richting maken.

Ben je of ken je iemand die last heeft van overbelasting, stress of stressklachten? Neem contact met me op als je meer info wil over een coachtraject om dit te verhelpen. www.dekeuzecoach.com/contact

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Tijdsbesef

Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Tijdsbesef

De meivakantie zit erop en wat een heerlijke vakantie heb ik gehad! Ik voel me echt blij, opgeladen, minder moe en heb geen stress of stressklachten. En ik heb niet eens heel veel bijzondere dingen gedaan, maar toch heb ik het gevoel alsof ik veel langer vrij heb gehad dan die twee weken. Toen ik me dit bewust werd vroeg ik me af hoe dat kon want het is heerlijk om je zo fijn te voelen. Meer! Meer! MEER!

Je kent allemaal dat gevoel wel dat sommige dagen en weken werkelijk voorbij vlíegen. Voor je het weet is het weer vrijdag en als je je probeert te herinneren wat je nou precies hebt gedaan in die week – op je werk, thuis, met je gezin/vrienden- dan kun je nog maar een paar dingen bedenken en de rest is blanco. Raar toch?! En waar zijn al die uren gebleven?

Tijdsbesef

Aan de andere kant zijn er ook dagen dat de uren voorbij kruipen. En dan bedoel ik in dit geval niet die uren dat je bijvoorbeeld op de uitslag zit te wachten van een examen, van een diagnose of dat die trein nu eindelijk komt, maar juist uren die langzaam gaan omdat je iets doet wat heel leuk is.

En dat is eigenlijk de crux; Tijdsbesef. Ik heb een aantal dingen gedaan waardoor mijn tijdsbesef anders werd.

 

In de psychologie is dit een bekend fenomeen. Eigenlijk speelt je brein een spelletje met je. Om een ervaring of situatie tot zich te nemen en te verwerken heeft het tijd nodig. Maar bij een bekende situatie gaat dit veel sneller dan bij een nieuwe ervaring (omdat dat al eerder herkend wordt). De tijd gaat in dit geval voor je gevoel dus langzamer omdat al die nieuwe indrukken verwerkt worden. Bovendien komt de verschillende informatie in verschillende delen van je brein binnen. Dus je kunt je voorstellen dat het even duurt voordat dit bij elkaar gekomen is en er één ervaring van gemaakt is.

Tips

Er zijn een aantal manieren om je tijdsbesef anders te gaan ervaren. Deze tips deel ik graag met je want leven onder tijdsdruk en het gevoel hebben dat de tijd vliegt en je dus tijd tekort komt zorgt voor stress. Ik geef je deze tips aan de hand van mijn eigen meivakantie waarin ik dit aan den lijve heb ervaren. Zo zorg je ervoor dat het voelt alsof de tijd langzamer gaat:

  1. Take a break. Plan een weekendje weg of een vakantie. Zelfs al is het maar een dag, even een tripje plannen waarin je dan nieuwe indrukken opdoet is een ideale manier om de tijd langzamer te laten gaan.
    In mijn geval ben ik een weekendje naar Twente geweest samen met mijn echtgenoot, mijn jongste telg en haar vriendinnetje. Een park in een heel mooi natuurgebied met een strandje en bos vol leuke hindernissen voor kinderen (en volwassenen!). We hadden prachtig weer, gezwommen, geklommen, lekker gegeten en niks gedaan; het was heerlijk! Achteraf leek het wel alsof we 5 dagen weggeweest waren.

  2. Stap uit je comfortzone en ga iets spontaans doen. Het is heel fijn en vertrouwd, je comfortzone, en je weet precies wat je kunt verwachten. Maar soms kan dat ook bijna saai worden. Doe af en toe eens iets heel spontaans of onverwachts zonder dat je weet hoe het uitpakt. (Ik bedoel hierbij heus geen hele bijzondere dingen als bungee-jumpen). Hierdoor gaat de tijd ook langzamer. Je brein moet je spontane actie volgen en verwerken. Bovendien maak jij deze ervaring veel bewuster mee omdat je iets doet waarvan je de uitkomst nog niet weet. En heel vaak is dit een super leuke ervaring.

    Ik speelde al een aantal weken met het idee om een oude schoolvriendin eens te contacten omdat het mij zo leuk leek om eens samen af te spreken. Als ik aan vroeger dacht waren dat alleen maar leuke herinneringen. We hebben verschrikkelijk veel gelachen en pasten ook op andere manieren goed bij elkaar. Maar ja, stel dat zij helemaal niet op mij zat te wachten? Toch heb ik op enig moment de stoute schoenen aangetrokken en haar een berichtje gestuurd…spannend… En toen stuurde ze een berichtje terug dat ze dat een leuk idee vond! Vlak daarna hebben we met elkaar afgesproken. En we hebben een topdag gehad! We hadden gewoon tijd tekort om bij te kletsen hoe het ons was vergaan de afgelopen 30 jaar. Ook deze dag leek voor mijn gevoel eindeloos te duren, zo heb ik ervan genoten.

  3. Do more of what makes you happy. Als je iets doet wat je graag doet, beleef je die momenten vaak veel bewuster en geeft dat je een geluksgevoel. Daardoor lijkt de tijd veel langer te duren. Dingen die je een geluksgevoel geven blijven trouwens sowieso ook meer vooraan in je geheugen hangen, dus daar kun je eerder bij en als je er aan terugdenkt, word je daar weer even blij van.

Op Hemelvaartsdag had ik een optreden met mijn akoestische band. Het leuke aan dit optreden was dat het op het terrein van een boerderij was vanwege Polderdag. Wij speelden in een open stal, waarin naast ons een pasgeboren kalfje stond, hoe leuk is dat?! Er kwamen de hele dag mensen af en aan per fiets om daar te kijken, naar ons te luisteren, kaas te kopen etc. En wij speelden daar onze muziek. Van muziek maken word ik altijd heel erg blij en dan nog op zo’n locatie met zoveel enthousiaste mensen, wat wil je nog meer? Voor mijn gevoel duurde die paar uur een hele dag.

Er zijn natuurlijk nog meer tips die de tijd langzamer laten verlopen en er zijn ook tips te bedenken speciaal voor jou; op maat dus!

Ben je hier nieuwsgierig naar of wil je meer informatie over hoe je weer blij wordt en je je stress(klachten) verminderd?

Neem vrijblijvend contact met me op, ik vertel je graag meer.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Ontspullen

Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Ontspullen

“Morgen ga ik je kamer “ontspullen”, zeg ik tegen mijn dochter.
“Wat?? Wat is dat?”
“Nou, het tegenovergestelde van spullen krijgen, verzamelen.”
“Oh je bedoelt opruimen?”
“Ja, maar dan opruimen 2.0, dus wegdoen van spullen.”
“En een deel mag je over mee beslissen, een ander deel niet.” “Er ligt bijvoorbeeld speelgoed waar je al heel lang niet meer mee speelt, dat mag ondertussen wel eens weg. We kunnen het aan iemand geven die er nog wel mee speelt, verkopen of anders brengen we het naar de Kringloop.”
“Als we het verkopen, is het toch eigenlijk ook een beetje mijn geld?”
“Haha, ja dat is goed, maar dan koop je daar maar één mooi ding voor terug, ok?”

Elk jaar rond het voorjaar krijg ik deze opruimwoede. Ik ben natuurlijk niet de enige. Het is hét seizoen waarin mensen gaan opruimen.‘De voorjaarsschoonmaak’ komt van vroeger. Mensen wilden hun huis dat helemaal schoon en netjes hebben voor de Pasen.

Bij mij staat het los van de Pasen of welke feestdag dan ook. Waarom ik het heb, is me nog niet geheel duidelijk maar het gebeurt altijd vanzelf, als een natuurlijk proces. En er zit ook een patroon in elk jaar. 

Als het voorjaar in aantocht is; de klok is een uur vooruit gezet dus het is wat langer licht in de avond, de eerste narcissen staan al in bloei, de temperaturen nemen iets toe… dan lijkt het wel of ik wakker word uit een soort winterslaap.

Die winterslaap – of die periode dat ik ‘schijndood’ ben, zoals mijn geliefde altijd zegt 😄,zorgt er altijd voor dat ik tussen november en februari veel binnen wil zitten, niet zo vaak weg wil in de avond, veel warme vesten, dekens, sokken, leuke films, kaarsen  om me heen verzamel en geen zin heb in koude dingen zoals sla etc. Kennen jullie dat?

Maar dan komt het voorjaar! Ik zie ineens dat de gang nodig geschilderd moet worden. Daarbij zie ik plotseling heel helder voor me hoe de slaapkamer veel gezelliger zou zijn met een paar nieuwe gordijnen. De kussens en accessoires in de huiskamer ga ik omgooien qua kleur. Ook de tuinmeubelen kunnen wel een likje verf gebruiken, sowieso kan de hele tuin wel een opknapbeurt gebruiken want dat is zo gezellig zitten straks als het lekker weer is en het is nu maar een kale bedoening.

En zo zie ik wel 10 dingen tegelijk die allemaal leuker, gezelliger, frisser kunnen. Maar om dat goed te doen, moet er eerst een hoop geruimd worden. Want ook al ben ik helemaal geen verzamelaar, als je met zijn vijven in een huis woont, verzamel je ongemerkt toch een hoop spullen. En als ik dat allemaal door mijn voorjaars-vergrootglas zie, zit daar veel bij wat weg kan omdat het voor onrust zorgt in huis en dus onrust in mijn hoofd.

Hoe pak je dat nou slim aan?

  1. Maak per ruimte een concreet lijstje van wat je wilt opruimen. Dus niet de slaapkamer maar de grote kast in de slaapkamer, het laatje onder het gasfornuis, op die manier. Zo maak je hapklare brokjes en bewaar je het overzicht voor jezelf. Bovendien heb je bij elk klusje dat voldane gevoel als het af is.
  2. Start dan per ruimte. Neem vuilniszakken mee en ga de kasten/hoekjes/tafeltjes die je wilt opruimen per stuk te lijf.
  3. Maak drie thema’s: éen vuilniszak om weg te gooien, éen vuilniszak voor leuke spullen om weg te geven en waarvan je weet dat je daar een ander blij mee maakt. (binnen een week en al bekend aan wie anders bij vuilniszak drie) en éen vuilniszak voor de Kringloop.
  4. Vraag jezelf af: heb ik dit afgelopen jaar nog aangehad/gebruikt? Als niet kun je het bijna altijd wegdoen want dan ligt het er volgend jaar nog.
  5. Maak jezelf niet gek; het hoeft niet in 1 week klaar te zijn. Maak een ruime, rustige planning, bijvoorbeeld 1 ruimte per week en als je druk bent met werk of andere zaken, maak er dan een ruimere termijn van.
  6. Breng de vuilniszakken per ruimte die klaar is, weg. Zo houdt je overzicht en heb je eer van je werk omdat die ruimte dan ‘ontspult’ is.
  7. Geniet van de opgeruimde legere ruimtes en wees trots op jezelf!

Dit is in elk geval hoe ik het aanpak en wederom was ik dit jaar verbaasd over de hoeveelheid spullen die ik heb weggedaan of een tweede leven heb geschonken. Maar wat een heerlijk opgeruimd huis heb ik weer! Dus ook een opgeruimd hoofd en zin en energie om aan de schilderklusjes etc. te gaan beginnen. Kom maar door met dat voorjaar!

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Paarden angst

Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Paarden angst

Ik kijk naar ze, hoe drie van de zes in galop gaan. De andere 3 blijven in het midden van de bak staan. Een van die galopperende drie is mijn dochter. Mijn hart klopt sneller, mijn buik voelt gespannen en ik kijk gefocust naar mijn dochter en wil tegelijkertijd liever niet kijken. Ik zie haar stralen, lachen en genieten. Ze zit er helemaal in. En ik ook… maar vooral in de angst. Stel je voor dat er iets gebeurt! De angst dat er een paard gaat bokken of er ineens van doorgaat. En dat ze dan van het paard valt of per ongeluk een trap krijgt.

 

Paardrijden

Sinds een half jaar zit mijn dochter van tien op paardrijden. Ze wilde het al heel lang en nu was het eindelijk zo ver. Bij de eerste groep waar ze les had zaten best veel bange kindjes. En alsof die pony’s dat voelden…ze gingen elke les iets onvoorspelbaars doen. De ene keer viel er door het gebok iemand van zijn pony, de andere keer stoof er ineens een pony in blinde galop vandoor, met een kind op zijn rug wat zich rot schrok of er afviel.

 

En elke keer stond ik verstijfd bij die bak. Mijn dochter niet. Die vond dat normaal, dat hoorde bij paardrijden. Bovendien had ze ook altijd nog een excuus waarom een pony iets deed.

‘hij had erg lang op stal gestaan, wilde beweging hebben’

‘je moest ook (op een lieve manier) laten zien wie de baas is’

‘Die ene moest je nooit vlak achter die ander laten lopen, want dan ging die bokken’ etc.

Inmiddels zit ze in een andere groep waar ze nog meer, voor mij dan, spannende dingen doen. Zij vindt het geweldig allemaal en het gaat haar goed af. Ik vind het vooral spannend.

 

Na de les is het de bedoeling dat de kinderen hun pony zelf afzadelen, borstelen en een deken om doen. En dát is een nog grotere, eigenlijk dé grootste reden dat ik altijd zo’n gespannen buik heb als ik mee ga naar de manege. Het is de bedoeling dat ze die beesten namelijk zelf op- en afzadelen en verzorgen. Nu is zo’n pony best hoog voor mijn dochter dus eigenlijk moet je dan als ouder gezellig helpen. Maar ik ben doodsbang voor paarden, dus mij krijg je die stal niet in. Sterker nog, als er een ruiter met een paard aan de hand voorbij loopt, sta ik vaak in de poetskast omdat ik zo bang ben dat hij me ineens schopt. Wat ik dus meestal doe met op- en afzadelen, is iemand die daar verstand van heeft aanschieten, om ons te helpen.

 

Waarom nou dit kijkje in mijn zaterdagmiddag?

Omdat ik ineens een parallel zag.

Mijn dochter begrijpt natuurlijk helemaal niets van mijn angst voor paarden, dol als zij juist is op ze. Dus zij probeert me stukje bij beetje daar van af te helpen. Ze benoemt dat ook, dat ze me gaat helpen en ook hoe ze dat gaat doen. Namelijk elke keer een beetje dichter bij een (makke) pony, of een aaitje geven en ze is ervan overtuigd dat ik daardoor uiteindelijk de stal in durf. Ze vertelt ook dingen die ik zou moeten weten over het gedrag van pony’s, want ik weet er niets vanaf. Zo leer ik er wat over, wat mij minder angstig maak omdat ik het ga begrijpen en krijg ik meer reële gedachten over pony’s.

 

De parallel die zag was: ze doet dus eigenlijk ongeveer hetzelfde als ik doe, als ik iemand coach die een angst heeft voor iets:

  • benoemen van de angst
  • vertrouwen hebben in iemand dat hij zijn angst zal overwinnen
  • informatie zoeken over/onderzoeken wat je weet van het onderwerp
  • gedachtes onderzoeken die leiden tot de angst.
  • irreële gedachten vervangen door reële gedachten
  • exposure: blootstellen aan. Kleine stapjes maken op weg naar het overwinnen van je angst. Belangrijk daarbij is dat client zelf de stapjes bedenkt en het op zijn tempo doet

 

En het mooie is: het werkt! Ik ben al minder bang dan een half jaar geleden en ik krijg er langzaam ook vertrouwen in dat het nog veel minder gaat worden. Dank je wel Maud! 😘

 

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Ik ben een duizendpoot

Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Ik ben een Duizendpoot

Nu zul je misschien denken; dat is handig of lijkt mij ook wel wat…
Maar ik ben het ook in mijn hoofd!

Dus naast het feit dat ik energie genoeg heb om de hele dag door honderd dingen te doen en te regelen, gaan al die honderd dingen ook mijn brein door. En dat niet alleen…..

Bij al die honderd ideeën komen nog wel tweehonderd gedachten bij.
Want bij elk van hen heb ik:

  • daarop aansluitend een goed vervolg-idee
  • wil ik daar nog wat meer over uitzoeken of te weten komen
  • lijkt het me een leuk idee om dat te gaan doen
  • is iets wat daarop lijkt ook wel heel leuk om eens uit te proberen
  • etc…..

Zoveel associaties in mijn hoofd, het is één grote mindmap maar dan één ter grootte van een voetbalveld. Dus een duizendpoot mét een vol hoofd.

Hierdoor ben ik snel geneigd tot actie, zoveel mogelijk doen, uitzoeken, organiseren en te weten komen. Ik kan ook snel schakelen, denk altijd in oplossingen, ik regel het wel.
Als ik mezelf niet zou terugfluiten, zou ik rustig hele dagen achter mijn Macbook zitten om bezig te zijn met mijn website, artikelen lezen, verslagen maken, trainingen schrijven, mails beantwoorden, dingen voor de school van mijn dochtertje regelen etc. naast werken, het gezin runnen en de dagelijkse dingen die je zoal doet.

Dit heb ik dus ook een tijdje gedaan. Want dat maakt mijn hoofd weer leeg.
Tenminste, dat vond ik een logische gedachte. Waar je mee aan de slag gaat, kan dan uit je hoofd en dat wordt dan weer leger.
Maar het rare is, dat er door al die gedachten, vervolg-ideeën, associaties en leergierigheid, ook weer dingen bij kwam. Wat ervoor zorgde dat ik nóg meer ging doen ipv tussendoor ontspanning zoeken…

Veel daarvan deed ik binnen, ik kwam veel minder buiten dan ik normaal gesproken deed. Ik merkte dat mijn normale berg energie ging slinken en mijn weerstand achteruit ging. Best rare gewaarwording, kan ik je zeggen. Ik voelde me eigenlijk voortdurend moe, was regelmatig verkouden en voelde me ook minder happy.

Toen ik me daar bewust van werd, ben ik gaan terugdenken wat ik nu anders deed dan voorheen. En al gauw kwam ik erachter dat de hele dag in de doe-stand staan me geen goed doet. Het lijkt super effectief maar het ontneemt je op den duur energie met alle gevolgen van dien.

Dus tegenwoordig fluit ik mezelf wél terug. In eerste instantie voel ik daarbij altijd enige weerstand, want “ik ben nu net zo lekker bezig” (Seriously! 😄).

Maar ik ga dan toch even naar buiten, een boodschap doen met een omweg zodat ik een stuk loop, even mijn hoofd in de buitenlucht. En alleen daarvan krijg ik altijd gelijk een heerlijke energieboost; de frisse lucht met of zonder zonnetje in mijn gezicht.
Of ik ga even een bakkie doen met een vriendin. Weet je hoe veel energie je krijgt van een uurtje samen met een goede vriendin? Je maakt verbinding met elkaar, voert fijne gesprekken, lacht…Daar kan ik echt heel opgeladen en blij van thuiskomen.

En mijn wekelijkse yogales skip ik ook niet meer want dat is altijd een heerlijk rustpunt met een lieve, inspirerende yogi en werkt ook de rest van de week door.

Door dit bewust te blijven inzetten – bewust, want de neiging tot alleen maar ‘doen’ is wel echt behoorlijk aanwezig in mij – voel ik me nu weer zoals ik me in de basis meestal voel; energiek, vrolijk, gezond, en genieten van verschillende dingen die op een dag voorbijkomen.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763