Ouder en wijzer?

Liefde is een gevoel, geen beslissing. Over liefde voor je ouders.
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Ouder en wijzer?

Liefde is een gevoel, geen beslissing. Over liefde voor je ouders.

Mijn ouders zijn gescheiden. Dit is al lang geleden, ik was toen 17 jaar. Beide ouders zijn inmiddels alweer ca. 20 jaar getrouwd met hun huidige partners. Tot zover alles prima. Wel wonen ze allebei behoorlijk uit de buurt, respectievelijk één en bijna anderhalf uur rijden. 

Vooropgesteld; ik vind het oprecht fijn vind dat ze allebei weer happy zijn geworden met een andere partner. Wat ik altijd heel jammer heb gevonden, is dat ze zo ver weg zijn gaan wonen. Dit beperkte het aantal keren dat je elkaar zag aanzienlijk. En natuurlijk was er de telefoon, de mail en later de whapp. Maar hoe anders is het als je even bij elkaar kunt aanwippen voor een kop thee? Of samen even naar het dorp omdat je daar allebei nog iets nodig hebt?

Toen ik kinderen kreeg miste ik dat nog meer. Zoals iedere andere moeder was ik supertrots op mijn kinderen en zou ik elk nieuw dingetje en elke nieuwe ontwikkeling van ze, direct aan mijn ouders willen hebben laten zien. Dat ging natuurlijk niet, dus op dat moment neem je genoegen met foto’s opsturen (toen nog) en later via je Iphone.

Ik merkte toen ook dat ik best pissig was dat ze ervoor hadden gekozen zo ver weg van hun kinderen te gaan wonen. Daardoor misten we essentieel dingen van elkaars leven. Mijn schoonouders zagen we elke week, dus van hen wisten we veel meer over de dagelijkse dingen, zij ook van ons, en ze zagen hun kleinkinderen vaak. Mijn moeder is gelukkig wel 2 jaar lang elke 14 dagen bij ons geweest om een dag op te passen met een nachtje logeren eraan vast. Dat was heel erg fijn en gezellig. En zo is de band tussen mijn moeder en kinderen versterkt. Bovendien was het heerlijk om met onze tweeling, die veel te vroeg geboren was en na 3 maanden ziekenhuis thuis kwam, een ervaren moeder te hebben die ook raad wist en relaxed bleef bij 2 van die prematuurtjes. 

Inmiddels zijn mijn ouders natuurlijk en gelukkig ouder geworden. Ik heb beiden een jaar of 4, 5 geleden nogmaals gevraagd of ze toch alsjeblieft niet wat dichterbij wilden komen wonen. Want stel, later als ze echt oud zouden worden en hulp nodig zouden hebben, dan kon ik die hulp makkelijker bieden in combinatie met mijn eigen gezin, als ze in de buurt zouden wonen. Ze wilden dit allebei niet, voelden zich daar fijn, hadden hun vrienden daar inmiddels en wilden dat niet allemaal achter zich laten om terug te komen en, voor hun gevoel, weer opnieuw te starten. 

Uiteraard respecteerde ik dat, alhoewel ik het nog steeds heel erg jammer vond. We zagen elkaar de afgelopen jaren niet vaak genoeg naar mijn zin en ik merkte dat ik daar meer behoefte aan had. Ik wilde ze meer zien, spreken, horen van hen hoe zij bepaalde dingen in het leven hadden ervaren. Tenslotte werden ze langzaam ook ouder. En daarbij wilde ik er voor ze kunnen zijn als het nodig was en ik wist dat dat niet makkelijk zou zijn door de afstand. Je kunt niet even snel langs om boodschappen te doen bijvoorbeeld. Dus eigenwijs dacht ik toen;  dan kan ik er ook niks aan doen, dan zul je het ook van externe hulp moeten hebben tegen die tijd. 

Een paar dagen geleden hoorde ik dat een van mijn ouders ziek was. Niet direct iets ernstigs maar wel echt ziek. Ik ben er direct de volgende dag naar toe gereden om te kijken hoe het ging en wat kleine dingen geregeld. Thuisgekomen zei mijn man: “Weet je nog dat je toen baalde omdat ze niet dichterbij kwamen wonen? En dit was precies de reden waarom je dat wilde, zodat je makkelijk bij kon springen als het nodig was.” Ja, ik wist het uiteraard nog. Ik antwoordde hem dat dat nog steeds zo was maar dat ik nu de keuze heel bewust had gemaakt om er toch zoveel mogelijk te zijn voor hen, ondanks die verdomde afstand. Want ze zijn er nog en ik ben me inmiddels bewust geworden van het feit dat het ook zo over kan zijn en hoe boeiend is dan die afstand nog? En hoe belangrijk is het dan nog, dat ik daar nijdig over was terecht of niet? Ik heb ervoor gekozen om daar niet meer over na te denken maar om wat ik kan doen vanaf deze afstand, te doen. En ik hoop dat ik dan nog heel lang kan doen!

Merk jij dat ook bij jezelf? Dat je wat betreft je ouders steeds milder wordt als het gaat om een verschil van mening? Dat de inhoud wat minder belangrijk wordt omdat je het belangrijker vindt dat je tijd met ze doorbrengt?

1 TIP maar deze keer:

Luister naar je hart en doe wat het je zegt!

Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. Wil je dat met me delen?

Wil je meer info over mijn coaching trajecten of zou je een keer een gratis Keuzesessie met me willen zodat je kunt sparren met me, en een paar tips krijgt voor jou persoonlijk?

www.dekeuzecoach.com/gratis-keuzesessie.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763