Geen wifi?? Dat overleef ik niet…

Geen wifi?? Dat overleef ik niet...
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Geen wifi?? Dat overleef ik niet...

Geen wifi?? Dat overleef ik niet...

Vorige week was ik op een paardenboerderij samen met mijn dochter en een vriendinnetje van haar. En mijn man is ook nog een paar dagen langgewenst, supergezellig. Jullie kennen inmiddels mijn ambivalente band met paarden en pony’s, die is van afschuw en angst intussen overgegaan naar best leuk om te helpen met borstelen, dus een hele vooruitgang voor mij en mijn dochter 😁

Ze hadden daar allebei een verzorgpony, dus hun vakantie kon niet meer stuk. Ze mochten 2 maal per dag rijden en verder zoveel knuffelen met hun pony’s als ze wilden. Daarbij waren er nog veel meer beesten op de boerderij, een mega trampoline en we hadden een hele toffe glamping-tent met eigen keuken, toilet, stapelbedden en een trailer daarnaast met eigen bad/douche, die uitkeek over de paardenweilanden, dus zó leuk!

Ik had bedacht dat ik daar, naast het buiten zijn, beetje helpen met de paarden, wat uitstapjes in de omgeving, wat administratie kon bijwerken voor mijn praktijk, wat foto-albums online kon maken, etc. Niet keihard aan het werk hoor, maar op een relaxte manier wat doen als ik daar toch wat loze uurtjes had. Echter, we hadden daar NUL wifi… 

Tja, dat was wel even slikken in eerste instantie. Ik had het zo mooi bedacht van tevoren, dat ik het nuttige wel met het aangename kon verenigen, maar dat ging dus niet echt lukken. 

Mijn eerste reactie was ontkenning; dit kon toch niet waar zijn?! Bestond dit nog, een gebied met nauwelijks wifi? Om daarna toch in de oplossingen modus te gaan; zorgen voor wifi, ergens in of om de tent, of bij de ‘receptie’ van de boerderij, anywhere! Al gauw bleek dat er gewoon echt nergens wifi was of maar een paar minuten, het lukte gewoon niet (overigens in de hele omstreek daar was het niet best).

Op mijn persoonlijke hotspot dan? Goed idee, behalve dat mijn MB voorraad omlaag schoot. Of MB’s bijkopen? Dat zou nog kunnen natuurlijk, als je daar extra voor wilt betalen uiteraard. Nee, dat was ook niet de bedoeling.

Ik baalde natuurlijk vreselijk dat zelfs het oplossingen bedenken niets hielp.

Mijn reactie daarna was berusting. Ik kon hier dus echt niets aan veranderen, dus ik gaf het op; geen wifi en niet online werken. Jammer! Maar doordat het echt niet lukte, zag ik alles weer even in het juiste perspectief: vakantie, vrijheid, in bad met een geweldig uitzicht, buiten in de natuur…. en ik vroeg aan Maud of ik soms mocht helpen met de pony’s, heb mijn e-reader tevoorschijn gehaald en ben me maar gewoon gaan wentelen in de vrije tijd, 100%. 

En dat was heerlijk!! Weg tijdelijke stress!

We hebben heel veel gezellige uurtjes gehad in en om onze tent en in de stallen. 

De moraal van dit verhaal? Doe niet een paar dingen half maar doe zoveel mogelijk van wat je doet voor de volle 100% en geniet er van, of het nu werk of vrije tijd is. Anders doe je jezelf tekort, krijg je last van stress of schuldgevoel, in elk geval gevoelens die niet gezond voor je zijn.

Wil je meer weten over het omzetten van ineffectieve gedachten naar helpende gedachten?Of wil je sparren over andere manieren om je stress te verminderen?  Maak dan een afspraak met me voor een gratis Keuzesessie.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Detail-geneuzel

detail-geneuzel
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Detail-geneuzel

detail-geneuzel

Gisteren is mijn broer getrouwd, met mijn -nu echte – schoonzus. Het was een prachtige dag. Maar vooral het moment dat zij hun beloftes uitspraken en elkaar het ja-woord gaven was ontroerend mooi ❤️. En ze zijn al een aantal jaren samen, hebben een stel mooie kinderen dus de woorden die ze naar elkaar uitspraken waren geen loze woorden, ze zijn al heel wat jaartjes een goed team, in goede en slechte tijden.  De rest van de dag was heerlijk relaxed met veel zon en een leuke invulling.

De rest van de dag…..dat waren natuurlijk ‘de details’ van de huwelijksdag. En wellicht is daar nog de meeste stress om geweest. Wie vraag je, hoe groots wordt het, wat gaan we doen, wat willen we wel en niet, en zijn we het samen eens over alles. Een aantal van ons kent dit traject van tevoren vast nog wel, bij de een begon dat een jaar van tevoren, bij de ander een paar maandjes hooguit, maar herkenbaar is het vast en zeker.

En hoe normaal is het voor de meesten van ons, om je soms totaal te verliezen in de details die bij een grote beslissing horen? Terwijl de keuze die je hebt gemaakt soms in a split second gemaakt was. Dan komen daarbij allerlei praktische regeldingen of gedachten die ervoor zorgen dat je je ineens druk maakt om zaken.

Herken je dit?

Ik in elk geval wel. Ik ben best besluitvaardig en kan daarna eindeloos verzanden in detail-geneuzel. Tot ik het zelf in de gaten krijg en mezelf tot de orde roep omdat het om het grote geheel gaat. Dus dan zet ik die helikopterview aan en ga weer boven de details hangen. En gek genoeg, lijken die dan ineens helemaal niet meer zo belangrijk. 

Dus waar kies jij eigenlijk voor?  Blijf je je druk maken en krijg je last van stress omdat je in de details blijft hangen? 

 ⇢Neem dan even afstand -vaak helpt het om letterlijk even uit te stappen, dus even naar buiten te gaan bijvoorbeeld – en kijk weer even naar de essentie, waar het allemaal om ging. Je zult zien dat je dan weer een stuk rust voelt. Want de essentie, daar ging het tenslotte om.

Wil je een keer sparren over hoe je uit het detail-geneuzel blijft en je stress verminderd? Of wil je een 
coachingstraject volgen? Of wil je graag meer info hierover? Klik op de links of neem hier contact met me op.

 

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

De angst voorbij 2.0

De angst voorbij 2.0
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

De angst voorbij 2.0

De angst voorbij 2.0

In maart 2018 schreef ik over mijn angst voor paarden. Mijn dochter is een paardenmeisje met een 50% verzorgpony, dus ik vertoef regelmatig op de manege. 

In die blog schreef ik ook dat ik heel vaak in een poetskast schoot zodra er een pony of paard (met begeleider) voorbij liep. Dit, om even aan te geven en terug te halen dat ik écht serieus bang was. Mijn mede-manege-moeders (en 1 vader) konden hier hard om lachten, op liefdevolle wijze, dat zeg ik er wel bij, want het is een gezellig clubje!

Maarrrrrr…degene op het paard op deze foto ben ik!  Lees hieronder hoe dat zo is gekomen.

Ik was het zat. Ik moest een keer even de pony van mijn dochter vasthouden omdat ze nog even naar het toilet moest voor de rijles. Ik zweette peentjes want stel dat hij ineens op hol sloeg. En al die andere pony’s die langs liepen waarbij ze reageerden op elkaar. Ik had het niet meer!

Toen kwam de docent van mijn dochter langslopen. Die zei wat doe jij nou? Ik zei: ik hou die pony even vast voor Maud, maar ik vind het doodeng. Ja dat zie ik, zei ze, je houdt de teugels zo strak vast. Neem hem maar even mee in de bak. Echt niet! zei ikIk loop met je mee, kom maar.

Nou, zo gezegd, zo gedaan. Ik vond het zo verschrikkelijk eng met al die paarden in die bak, het huilen stond me nader dan het lachen. Moet jij niet eens een grondwerklesje hebben? zei ze toen. Wat is dat? zei ik. Dat ik je wat meer ga vertellen over paarden en paardengedrag zodat je niet alles als eng ziet maar ze beter begrijpt. Ja, zei ik moedeloos, laten we dat maar doen, want dit is ook niks.

Een week later had ik mijn eerste grondwerkles. Ik was onwijs zenuwachtig. De docent had een (hele rustige) pony voor me en we gingen samen de bak in. Ze liep rond met de pony en ik naast haar. Ondertussen vertelde ze me dingen over paardengedrag, wat bepaalde bewegingen met de mond of oren betekende etc. Ik zweer je; het was alsof het over mensen ging! Ik merkte direct al dat ik door deze informatie iets rustiger werd. Niks is zo beangstigend als onwetendheid, dat bleek maar weer. Dus toen ze me een tijdje later vroeg of ik de pony wilde vasthouden, terwijl zij naast mij liep, deed ik dat. En dat voelde best ok.

Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb nog een aantal grondlessen gehad, waarbij één waar ik met lichaamstaal een paard kon laten lopen, draven, draaien etc. Dat was eigenlijk heel cool! Ook heb ik mogen poetsen en hoeven krabben. De vorige keer vroeg ze me of ik een keer op het paard wilde. Inmiddels stond ik overal voor open, het ging heel geleidelijk en daarbij had ik alle vertrouwen in de expertise van de docent. Dus ja, ik ging het gewoon doen. En dat was spannend maar ook leuk! 

De bottomline: Angsten kun je echt overwinnen. Zoals ik zelf ook altijd doe, heb ik het nu van de andere kant meegemaakt. Informatieverstrekking, het anders labelen van je gedachten daardoor in combinatie met stap voor stap blootstellen aan je angst, maakt dat je angst verdwijnt of in elk geval een heel stuk minder wordt.

Ik hoop dat dit verhaal waarin ik je over mijn persoonlijke angst vertel, helpt om ook de stap te maken naar het overwinnen van een angst die je net iets teveel in de greep heeft. Het is zo heerlijk, wanneer je voelt dat het minder is of weg is!

Wil je hier meer informatie over? Neem dan contact met me op. Of schrijf je in voor een gratis sessie. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Wandelen is alles even laten lopen

wandelen
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Wandelen is alles even laten lopen.

wandelen

Vanmorgen werd ik wakker en liep naar beneden. Gisteren was het er niet van gekomen ivm de verjaardag van mijn jongste dochter, dus ik wilde vanmorgen gaan hardlopen. Nou ja, wilde….. Ik had zó geen zin. Normaal ga ik altijd zaterdag voordat ik om 8.45 uur naar de manege ga, om naar paardrijles te kijken, dus ik was uit dat ritme en nog beetje gaar van de -overigens heel gezellige – verjaardag.

Mijn man zat beneden en die was van plan om rond 9.15 uur te gaan wandelen, als in trainen voor de Nijmeegse vierdaagse. Hij had gisteren al gevraagd of ik zin had om mee te gaan, maar ik had toen al gezegd dat ik daar geen zin in had. Ik vind 3 uur lopen op zich prima, maar tegelijkertijd is je hele ochtend ineens weg, dus nog maar een halve zondag. Juist altijd zo’n lekker dagje voor niks-aan-de-hand-dingetjes of ff ergens heen.

Ik stond te dralen en hij had al gelijk door dat ik geen zin had om te gaan hardlopen. Dus hij vroeg wederom aan me of ik in plaats van hardlopen dan toch niet wilde meewandelen. Tja, als ik me iets voorneem, dan ben ik gewend dat ik dat ook doe, dus ik had een dilemma. Uiteindelijk, omdat ik toch echt geen zin had en nog duf was door de verjaardag van gisteren, besloot ik ervoor te kiezen met hem mee te lopen. En dat was een prima keuze. Dat voelde ik al gelijk toen we startten.

Omdat het nog redelijk vroeg was, was het rustig en na een uurtje liepen we heerlijk door de polders. Die -op dit moment- verrukkelijke groene polders…Wat hou ik er toch van!  Zeker omdat het nog zo lekker rustig was, half zonnetje, briesje, wat kun je daar toch van opknappen.

Het viel me weer op, ik denk dat regelmatig, dat als je buiten wandelt en dus fysiek afstand hebt van thuis, ik alles altijd in een iets ander licht zie. Het maakt niet uit of het grote of kleine zaken zijn, of het gaat om een terugblik of iets, of over je toekomst; als je letterlijk afstand neemt van dingen, zie je ze in een ander perspectief. Ik merk zelf ook vaak dat ik ineens een oplossing of alternatief zie voor vraagstukken of dilemma’s.

Een van de eerste dingen die ik altijd bespreek met mijn clienten, die bijna allemaal bij mij komen vanwege (langdurige) stress, is het naar buiten gaan, het wandelen. Als iemand overspannen is of een burn-out heeft laat ik ze beginnen met slechts 10 minuten buiten lopen, elke dag. En in de loop van de tijd laat ik ze dat, op geleide van de conditie en/of klachten, langzaam opbouwen.

Nu is lopen natuurlijk voor iedereen goed, dat is inmiddels wel duidelijk geworden.

Maar wat maakt nou dat wandelen zoveel goeds doet voor je?Hieronder heb ik dat voor je op een rijtje gezet.

  1. Je hersenen komen tot rust. Je hoeft niets, alleen maar te lopen. Endorfines komen vrij. Dit is een stofje waardoor je je gelukkig voelt. Daarnaast is het een natuurlijke pijnstiller.
  2. Wandelen verbetert je humeur, ook al verwacht je dat niet.
  3. Door wandelen wordt je frontale kwab gestimuleerd. Dit stimuleert je creatieve vermogens, met name het probleemoplossend vermogen. Het hormoon Cortisol dat je (teveel) aanmaakt als je last hebt van stress, verdwijnt nu en daarmee verdwijnt een stukje negativiteit. Dat is een reden dat, als je wandelt, je anders tegen dingen aankijkt.
  4. Bij langdurige stress en depressie is vaak je concentratie, maar ook je begrip tijdelijk een stuk minder. Door elke dag een stukje buiten te lopen zal dit merkbaar verbeteren.
  5. Wandelen zorgt voor extra verbindingen tussen je hersencellen, waardoor je geheugen verbetert.
  6. Wandelen brengt je naar buiten en groen doet goed.
  7. De vrijheid die het buiten zijn met zich meebrengt, ten opzichte van het altijd in een beperkte ruimte zijn (thuis, werk, de supermarkt), maakt dat je je heel erg vrij voelt.

Nou, het lijken mij redenen genoeg! Ook voor jou! Probeer er een gewoonte van te maken zo vaak mogelijk even een ommetje te maken. Of in elk geval een keer of 4 per week. Al is het maar een half uurtje. En als je conditie het nog niet toelaat, dan korter, als je maar die paar keer per week gaat.

Wil je nog meer tips om je stress te verlagen of wil je meer info over mijn coachingtrajecten waarin je de juiste keuzes gaat maken en weer gelukkig en energiek wordt? Neem contact met me op of schrijf je in voor een gratis keuze-sessie. www.dekeuzecoach.com/gratis-keuzesessie

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Ouder en wijzer?

Liefde is een gevoel, geen beslissing. Over liefde voor je ouders.
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Ouder en wijzer?

Liefde is een gevoel, geen beslissing. Over liefde voor je ouders.

Mijn ouders zijn gescheiden. Dit is al lang geleden, ik was toen 17 jaar. Beide ouders zijn inmiddels alweer ca. 20 jaar getrouwd met hun huidige partners. Tot zover alles prima. Wel wonen ze allebei behoorlijk uit de buurt, respectievelijk één en bijna anderhalf uur rijden. 

Vooropgesteld; ik vind het oprecht fijn vind dat ze allebei weer happy zijn geworden met een andere partner. Wat ik altijd heel jammer heb gevonden, is dat ze zo ver weg zijn gaan wonen. Dit beperkte het aantal keren dat je elkaar zag aanzienlijk. En natuurlijk was er de telefoon, de mail en later de whapp. Maar hoe anders is het als je even bij elkaar kunt aanwippen voor een kop thee? Of samen even naar het dorp omdat je daar allebei nog iets nodig hebt?

Toen ik kinderen kreeg miste ik dat nog meer. Zoals iedere andere moeder was ik supertrots op mijn kinderen en zou ik elk nieuw dingetje en elke nieuwe ontwikkeling van ze, direct aan mijn ouders willen hebben laten zien. Dat ging natuurlijk niet, dus op dat moment neem je genoegen met foto’s opsturen (toen nog) en later via je Iphone.

Ik merkte toen ook dat ik best pissig was dat ze ervoor hadden gekozen zo ver weg van hun kinderen te gaan wonen. Daardoor misten we essentieel dingen van elkaars leven. Mijn schoonouders zagen we elke week, dus van hen wisten we veel meer over de dagelijkse dingen, zij ook van ons, en ze zagen hun kleinkinderen vaak. Mijn moeder is gelukkig wel 2 jaar lang elke 14 dagen bij ons geweest om een dag op te passen met een nachtje logeren eraan vast. Dat was heel erg fijn en gezellig. En zo is de band tussen mijn moeder en kinderen versterkt. Bovendien was het heerlijk om met onze tweeling, die veel te vroeg geboren was en na 3 maanden ziekenhuis thuis kwam, een ervaren moeder te hebben die ook raad wist en relaxed bleef bij 2 van die prematuurtjes. 

Inmiddels zijn mijn ouders natuurlijk en gelukkig ouder geworden. Ik heb beiden een jaar of 4, 5 geleden nogmaals gevraagd of ze toch alsjeblieft niet wat dichterbij wilden komen wonen. Want stel, later als ze echt oud zouden worden en hulp nodig zouden hebben, dan kon ik die hulp makkelijker bieden in combinatie met mijn eigen gezin, als ze in de buurt zouden wonen. Ze wilden dit allebei niet, voelden zich daar fijn, hadden hun vrienden daar inmiddels en wilden dat niet allemaal achter zich laten om terug te komen en, voor hun gevoel, weer opnieuw te starten. 

Uiteraard respecteerde ik dat, alhoewel ik het nog steeds heel erg jammer vond. We zagen elkaar de afgelopen jaren niet vaak genoeg naar mijn zin en ik merkte dat ik daar meer behoefte aan had. Ik wilde ze meer zien, spreken, horen van hen hoe zij bepaalde dingen in het leven hadden ervaren. Tenslotte werden ze langzaam ook ouder. En daarbij wilde ik er voor ze kunnen zijn als het nodig was en ik wist dat dat niet makkelijk zou zijn door de afstand. Je kunt niet even snel langs om boodschappen te doen bijvoorbeeld. Dus eigenwijs dacht ik toen;  dan kan ik er ook niks aan doen, dan zul je het ook van externe hulp moeten hebben tegen die tijd. 

Een paar dagen geleden hoorde ik dat een van mijn ouders ziek was. Niet direct iets ernstigs maar wel echt ziek. Ik ben er direct de volgende dag naar toe gereden om te kijken hoe het ging en wat kleine dingen geregeld. Thuisgekomen zei mijn man: “Weet je nog dat je toen baalde omdat ze niet dichterbij kwamen wonen? En dit was precies de reden waarom je dat wilde, zodat je makkelijk bij kon springen als het nodig was.” Ja, ik wist het uiteraard nog. Ik antwoordde hem dat dat nog steeds zo was maar dat ik nu de keuze heel bewust had gemaakt om er toch zoveel mogelijk te zijn voor hen, ondanks die verdomde afstand. Want ze zijn er nog en ik ben me inmiddels bewust geworden van het feit dat het ook zo over kan zijn en hoe boeiend is dan die afstand nog? En hoe belangrijk is het dan nog, dat ik daar nijdig over was terecht of niet? Ik heb ervoor gekozen om daar niet meer over na te denken maar om wat ik kan doen vanaf deze afstand, te doen. En ik hoop dat ik dan nog heel lang kan doen!

Merk jij dat ook bij jezelf? Dat je wat betreft je ouders steeds milder wordt als het gaat om een verschil van mening? Dat de inhoud wat minder belangrijk wordt omdat je het belangrijker vindt dat je tijd met ze doorbrengt?

1 TIP maar deze keer:

Luister naar je hart en doe wat het je zegt!

Ik ben benieuwd naar jouw verhaal. Wil je dat met me delen?

Wil je meer info over mijn coaching trajecten of zou je een keer een gratis Keuzesessie met me willen zodat je kunt sparren met me, en een paar tips krijgt voor jou persoonlijk?

www.dekeuzecoach.com/gratis-keuzesessie.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

De kracht van de stilte

De kracht van de stilte
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Schuldgevoel

De kracht van de stilte

Vorige week had ik een klant die fulltime werkt. Zij doet haar werk met veel liefde en commitment. Het is dan ook een functie die zij heel graag doet. Waar ze bij mij voor kwam had te maken met een keuze waar ze voor stond in haar privé leven. Er was een issue in de familie die al heel lang speelde en ze wist niet zo goed wat ze daar nu mee moest of liever gezegd…wilde. Er was al een tijdje een conflict aan de gang in haar ouderlijk gezin. En het speelde al maanden, dus het knaagde steeds meer aan haar.

Ze had het hier al vaker met haar partner over gehad maar die zei altijd dat ze zelf moest weten wat ze hiermee ging doen. Toen ik vroeg aan haar of ze dan inderdaad zelf wist wát ze ging doen, moest ze het antwoord schuldig blijven. Ze wist het gewoon echt niet. Het was ook een enorm dilemma; het ging tenslotte om familie, dus ze was bang dat ze partij zou kiezen voor de één en tegen de ander. Of dat ze iemand heel erg zou kwetsen, terwijl ze van allemaal hield.

Toen ze wat vertelde over haar werk viel het me op dat ze daarin zo makkelijk de weg van haar hart volgde, al jaren lang. Ze wist wat haar kwaliteiten waren, dat waren ook dingen die ze graag deed en die nam ze altijd mee in haar beslissingen over werk en functies. Ook had ze altijd een soort rode draad, al vanaf het begin van haar carrière, waar ze ongeveer naar toe wilde werken. Ze deed alleen maar wat 100% goed voelde voor haar. Op het moment dat ze voor een keuze kwam te staan, in haar werk, nam ze altijd een besluit dat hartgedragen was.

Ik vroeg haar hoe ze dat dan wist. Ze zei toen dat ze voor voldoende ontspanning en rust zorgde en dat ze twee keer per jaar de stilte opzocht. Op mijn vraag hoe ze dat dan deed antwoordde ze dat ze dan meestal een weekend alleen weg ging, dus echt letterlijk de stilte opzoeken. In zo’n weekend dacht ze veel na over haar werk en hoe het voelde. Vond ze het nog steeds leuk en zat er voldoende uitdaging in? En een eventuele andere toekomstige functie, hoe zou ze zich daarbij voelen, dat visualiseerde ze dan. Daarbij kwamen allerlei motieven op om het wel of juist niet te doen. Maar wat haar het beste hielp was schrijven. Gewoon, alles wat in haar opkwam. Daardoor kreeg ze alles goed op een rijtje. En bijna altijd kreeg ze dan ineens een heel blij, opgetogen gevoel als ze dacht aan zichzelf in een rol op haar werk. Of dat nou een nieuwe functie was, de huidige of iets heel anders; daar ging ze dan mee aan de slag, want dat gevoel kwam uit haar hart.

Wat de familiekwestie betreft; ook daarin heeft ze inmiddels een keuze gemaakt. Ik had haar geadviseerd hetzelfde te doen als ze doet met werkgerelateerde zaken; de stilte opzoeken en schrijven. Dat heeft ze gedaan met als gevolg dat ze haar hart weer heeft horen spreken en daar heeft ze naar gehandeld.

Wat doe jij om de stilte op te zoeken als je voor een keuze staat? Het is de beste manier om verbinding met je hart te krijgen en te voelen wat nou écht belangrijk is voor jou, waar je écht gelukkig van wordt. Er zijn verschillende manieren om verbinding met je hart te maken:

1. Maak een lange wandeling in je eentje. Laat al die gedachten maar gewoon opkomen en links en rechts gaan. Zo schep je een beetje orde in de chaos die jouw gedachten soms maken. Door de orde in je hoofd wordt het vaak ineens helder waar je voor staat en waar je het meeste voor voelt.

2. Doe een paar keer per week een ontspannings- of meditatie-oefening. Op die manier ‘zet je de tijd even stil’. Richt je op je ademhaling. Je bent dan vooral aan het voelen en veel minder aan het denken, alhoewel het bijna onmogelijk is om geen gedachten te hebben, maar alleen de voel-modus aanzetten op deze manier zal je al helpen.

3. Ga in gesprek met iemand die je vertrouwt en vertel vooral over wat je voelt, wat je van binnen ervaart, wat je diepste wensen zijn etc.

Wil je meer tips en info of een coachtraject om weer te ontdekken wat je diep in je hart heel graag zou willen? Neem dan contact met me op: www.dekeuzecoach.com/contact.

Of zou je gebruik willen maken van een gratis Keuzesessie voor persoonlijke tips? www.dekeuzecoach.com/gratis-keuzesessie.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Schuldgevoel

Schuldgevoel
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Schuldgevoel

Schuldgevoel

De eerste keer zat ze tegenover me in de stoel; bleekjes, moe, bezorgd. Ze zei: “Ik vond het toch wel heel erg spannend om naar jou te komen. Maar ja, ik voel ook wel dat het zo niet meer verder kan”.  Via via was ze bij mij terecht gekomen omdat ze sinds ca. een maand overspannen was en veel stressgerelateerde klachten had. Ze was getrouwd en ze hadden een meisje van 6 jaar. 

De laatste 2 jaar had ze een hoop voor haar kiezen gekregen. Haar moeder was ernstig ziek geworden, haar vader had een zware hartoperatie gehad, haar schoonmoeder was gevallen en had daarbij haar heup gebroken, en 2 tantes, die ze regelmatig zag, waren overleden.  Ze merkte dat er een enorme onrust in haar lijf zat, die maar niet wegging. Daarbij sliep ze slecht. Het inslapen duurde lang en het doorslapen lukte maar tot een uur of vier. Ze kreeg steeds minder zin in alles wat ze deed, vond eigenlijk niets meer echt leuk. Ook haar gevoel voor haar partner was anders; ze hield veel van hem, maar ze kon dat gevoel niet meer zo goed voelen. En het ergste vond ze dat ze ook korter was naar haar dochter was, omdat ze gewoon niet zo veel kon hebben.

Ik heb haar eerst uitgebreid laten vertellen wat er aan de hand was met haar ouders en schoonmoeder. Uit haar verhaal bleek dat ze eigenlijk nog niet eens zo bezig was geweest met wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd was, maar vooral om voor iedereen te zorgen. Van het praktische halen en brengen naar ziekenhuizen, het huishouden voor iedereen draaiende houden, inclusief dat van haar zelf (samen met haar man weliswaar), tot ondersteuning bieden bij onderzoeken, chemokuren en het verdriet van iedereen.

Al pratende viel het me op dat ze zich bijna verontschuldigde voor de hoeveelheid ellende die ze had meegemaakt. En ook dat ze dat deed naar haar partner toe, het waren tenslotte háár ouders. Ze bleek zich enorm schuldig te voelen naar haar partner en ook naar haar dochter. Verstandelijk wist ze ook wel dat ze er niets aan kon doen, maar ja, het waren wel voornamelijk haar ouders en nu zaten manlief en dochter daar dus ook mee opgescheept.

Het bleek dat ze ook niet meer zoveel praatte met haar partner. Ik hoorde en zag wel, als ze over hem praatte, dat ze nog steeds heel veel van hem hield. Er was gewoon zo gebeurd en te doen geweest de afgelopen 2 jaar, dat ze daar niet meer zo toe kwamen. Als ze in gesprek waren, ging het vaak over de situatie van dat moment met de (schoon)ouders.

Ik heb haar -naast de uitleg hoe dit ontstaan was en hoe die spanning in je lijf werkt –  ontspanningsoefeningen gemaild en gevraagd om te noteren wat voor haar ontspannende activiteiten waren. Daarnaast om weer voorzichtig in gesprek te gaan met haar partner.

Twee weken later had ze weer een afspraak. Ze kwam heel anders binnen dan de vorige keer; rechtop, niet meer zo bleek en vermoeid en ze glimlachte. Toen ze in de stoel zat vertelde ze dat het zo veel beter met haar ging. Haar man had gevraagd hoe het was geweest toen ze de eerste keer bij mij was geweest. Ze waren aan de praat geraakt en ze had alles verteld. Ook hoeveel last ze had van dat schuldgevoel naar hem toe. Zijn mond was opengevallen van verbazing; hoe ze dat nou toch kon bedenken?! Door dit open gesprek en deze eye-opener voelde ze zich al beter. Daarna waren ze blijven praten, over alles wat er nou eigenlijk gebeurd was de afgelopen twee jaar en wat dat met hen afzonderlijk en met hen als partners had gedaan. Door al deze gesprekken waren ze weer heel close geworden, was haar gevoel weer terug en de voortdurende spanning in haar lijf was er nu nog maar een paar momenten per dag. 

Er zat gewoon een andere vrouw!

Het vervolgtraject is uiteraard nog in gang, maar de eerste stap voorwaarts is gezet. 

De moraal van het verhaal?

Ik denk dat je er zelf genoeg uit kunt halen, maar ik heb het vooral verteld omdat ik er zelf zo blij van werd!!

In twee weken tijd kan er dus echt ontzettend veel veranderen met bewustwording en de juiste tools. En kan zelfs iemand die overspannen is, echt een hele grote stap in de goede richting maken.

Ben je of ken je iemand die last heeft van overbelasting, stress of stressklachten? Neem contact met me op als je meer info wil over een coachtraject om dit te verhelpen. www.dekeuzecoach.com/contact

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Succes is de som van kleine veranderingen die je elke dag herhaalt.

consistentie tov inconsistentie. succes is de som van kleine veranderingen die je elke dag herhaalt.
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Succes is de som van kleine veranderingen die je elke dag herhaalt.

consistentie tov inconsistentie. succes is de som van kleine veranderingen die je elke dag herhaalt.

Als je alleen naar de verloskundige gaat om te bevallen, heb je direct resultaat namelijk een baby. Maar veel belangrijker is het om bij de verloskundige regelmatige controles te laten doen gedurende je hele zwangerschap. Daarna begeleidt ze je bij je bevalling. Ook dan is het resultaat een baby maar dan één onder gecontroleerde omstandigheden waardoor de bevalling precies ‘op maat’ gemaakt kan worden voor jou als zwangere en je baby; hoe, bij wie en waar bevallen. Daardoor is het resultaat meestal vele malen beter, dus een gezonde moeder en baby.

Wat is mijn punt met deze metafoor, zul je denken? Dat is het verschil tussen consistent zijn en inconsistent, oftewel, alleen actie ondernemen op sommige momenten.

Als je iets wil veranderen in je leven, iets groots of iets kleins, zul je daar in het begin nog veel moeite mee hebben. Ook al is je motivatie nog zo groot, een gedragsverandering kost nou eenmaal tijd. Consistentie kan je daar enorm bij helpen. Consistentie betekent hier dat het goed is als je elke dag een klein beetje doet van de verandering van je keuze. Dus er een klein stapje in zet. Zo ben je er elke dag mee bezig, kan het langzaam een gewoonte worden en kun je op die manier de verandering doorzetten naar hoe jij het uiteindelijk voor ogen had of hebt.

Doordat je er elke dag mee bezig bent train je je brein om deze verandering eigen te laten worden. En dat zorgt er weer voor dat je er makkelijker aan denkt en de stap zet. Het versterkt elkaar dus. Er is samenhang tussen wat je wil/zegt en wat je doet. Wat vaak gebeurt, en geloof me, ik ben echt geen uitzondering, is dat je 1 keer per week denkt: “oh ja, ik moet vandaag echt die oefening doen voor die blessure (die al niet meer zo hinderlijk is dat je het niet kunt vergeten). Of vandaag schrijf ik weer een stuk voor mijn boek/eet ik echt gezond/ga ik naar de sportschool etc.

Terwijl we allemaal weten dat als je elke dag 20 minuten sport/beweegt of elke dag die oefening doet voor die blessure of elke dag een klein stukje schrijft voor je boek in plaats van 1 keer per week, het resultaat veel meer solide zal zijn en vooral de wetenschap dat het resultaat er zeker weten kómt. Het wordt een gewoonte dus het gaat je steeds makkelijker af en doordat je consistent bent in je actie, komt die verandering er of ga je 100% voor de gemaakte keuze. 

Je zelfvertrouwen groeit er ook nog eens enorm door omdat je ziet wat het doet doordat jij volmondig ‘ja’ hebt gezegd tegen je keuze en de verandering ook daadwerkelijk doorzet. Je bent dus betrouwbaar naar jezelf!

TIPS:  

Laat je niet afschrikken door het onwennige van een verandering die je in je hart graag wil maken. Wees consistent: doe er elke dag iets aan. Maar hoe doe je dat als het nog niet in je systeem zit?

1. Ruim er elke dag tijd voor in, in je agenda. Het liefst op een vast tijdstip, dat helpt nog extra bij het aanleren van iets nieuws, maar als dat niet kan, zet het wel écht letterlijk in je agenda. 

2. Voor sommigen werkt het als ze een dagboekje bijhouden waarin ze elke dag schrijven hoe het was om dat te doen en hoe ze het hebben ervaren en wat ze erbij voelden, zowel de minder positieve als de positieve gevoelens.

3. Deel het met andere mensen. Vertel waarom je ergens voor gekozen hebt en hoe jij de verandering gaat inzetten. Als je het aan anderen vertelt wordt het echter, reëler en dus makkelijker om er mee aan de slag te gaan.

Ik hoop dat deze tips je verder helpen om aan de slag te gaan met de verandering waar je voor hebt gekozen of nu gaat kiezen.

 Wil je meer info of wil je wat meer persoonlijke tips? Maak hier dan een afspraak voor een gratis Keuzesessie met mij.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763

Alleen op jouw actie komt reactie

Alleen op jouw actie komt reactie
Wil je ook regelmatig tips per email ontvangen die ervoor zorgen dat je je weer gelukkig voelt omdat je (de goede) keuzes kunt maken?

Alleen op jouw actie komt reactie

Alleen op jouw actie komt reactie

Vorige maand schreef ik over hoe ik terugkeek op het afgelopen jaar, 2018. Een van de dingen die ik me bewust was geworden, was dat ik heel graag weer zou werken met collega’s. 

Ik werk als coach al negen jaar alleen. Het voordeel van zelfstandig zijn en alleen, is dat je je eigen koers kunt bepalen, je eigen ideeën kunt uitvoeren zonder dat je dat hoeft te overleggen, de methodes uitkiest die volgens jou het meest effectief zijn en bij je passen (in combinatie met de wetenschappelijk bewezen effectieve methodes), kortom, je kunt het allemaal alleen beslissen. Ook het pure praktische als de inrichting van je kantoor, je werktijden, vakanties etc…ik kan het allemaal zelf invullen.

Voordat ik coach was, was ik verloskundige en praktijkeigenaar, samen met een aantal collega’s. We runden de boel samen, hadden afspraken over alles en regelmatig maatschapsoverleg plus overleggen met andere instanties. Het was fijn om te kunnen overleggen, vooral over patiënten of invulling van het werk.

En natuurlijk, als je werkte, was je nooit helemaal alleen. De dienstdoende verloskundige waaide altijd wel een keer binnen, er was altijd een assistente en soms hadden we dubbel spreekuur. Dus alleen was je nooit een hele dag. Samen met iemand een bakkie -als ik niet teveel uitliep ;-), even overleg met een collega over een zwangere, een vraag van de assistente, je sprak dus altijd wel iemand. Niet alleen functioneel maar ook gewoon voor de gezelligheid.

Het zaadje dat in begin 2018 was gepland, had eind van dat jaar grotere vormen en vooral verlangens aangenomen: ik wist zeker dat ik – naast mijn eigen praktijk – weer onderdeel wilde uitmaken van een team. 

En dus ben ik gaan solliciteren en dat was echt zwaar buiten mijn comfortzone. Dat solliciteren bleek naast spannend toch ook wel weer leuk. Uitzoeken welke functie je aansprak, je rol in een team, het bedrijf. Maar toen de brieven…écht niet makkelijk! Hoe lang het was geleden dat ik een brief had geschreven weet ik niet eens meer maar ik moest het helemaal opnieuw gaan doen met een hernieuwd CV. 

Eerst heb ik nog op internet gekeken naar een voorbeeldbrief maar ik ontdekte al gauw dat dat me helemaal niet lag. Om te starten toch geprobeerd, want het waren tenslotte correcte brieven.  Nee dus…ik kreeg er alleen maar stress van, omdat die brieven helemaal niet lekker liepen en er niet goed uit naar voren kwam wat ik wilde. Deze brieven belandden allemaal in het prachtige kleine prullenbakje van mijn Mac. Dus toen heb ik maar gewoon op mijn gevoel een paar brieven geschreven, met daarin mijn motivatie en mijn kwaliteiten.

Tot mijn grote verbazing kreeg ik op alle 4 de brieven reactie terug. Ik had namelijk van een paar  vriendinnen gehoord dat je tegenwoordig vaak niet eens meer antwoord kreeg. Maar gelukkig in dit geval wel. Ik werd er bij een paar uitgenodigd voor een gesprek, yes!! Maar tegelijkertijd best wel spannend en eng omdat ik ook dat 100 jaar geleden voor het laatst gedaan had… “Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest”. Uiteindelijk bleek ook dat best mee te vallen en waren die gesprekken prima en de sfeer voelde voor mij ook goed.

Wat helemaal tof was: na  twee gesprekken kreeg ik bericht terug dat ze graag met mij verder wilden. Wauw! Blij! Ik had zelf al van tevoren bedacht waar ik het liefst zou willen werken en die zat daar bij, dus de klik was wederzijds geweest.

Vanaf 1 februari ga ik dan ook in een team werken – naast mijn eigen coachpraktijk – en ik heb er SUPERVEEL zin in!

De tip – voor het maken van besluiten die je gelukkiger maken –  die ik jullie dus wil meegeven uit mijn eigen ervaring:

  • reflecteer regelmatig op je leven/werk. Count your blessings maar haal ook de punten eruit waar je minder blij mee bent.
  • Denk hier regelmatig aan en voel goed wat/waarom/hoe dan wel -> word je bewust van dit gevoel
  • Als je heel goed weet waar de schoen wringt, ga dan in de actie om iets te veranderen, een besluit te nemen, een keuze te maken en zorg dat je op dat punt weer happy wordt, vitaler, gelukkiger, minder stressy.

Belangrijk is dat je alle drie deze stappen doet. Ze zijn alledrie even belangrijk en staan in de juiste volgorde. Als je stopt na stap 2, gebeurt er niets. Als je gelijk stap 3 gaat nemen, heb je kans dat je net niet de goede keuze maakt.

Ben jij  je in 2018 ook bewust geworden van een aantal zaken en zou je die willen delen zodat anderen daar ook weer wat van kunnen leren? Deel dat dan hieronder.

Vind je het waardevol om hier een keer met mij over te sparren? Maak dan een afspraak voor een gratis keuzesessie met me.

De Keuzecoach
Jill Siereveld
Hoorn 368
2404 HL Alphen a/d Rijn

E. info@dekeuzecoach.com
T. +31(0)6 48154763